دانشگاه آزاد اسلامي
واحد شهرکرد
دانشکده علوم پايه- گروه زيست شناسي
پايان‌نامه براي دريافت درجه کارشناسي ارشد
گرايش ژنتيک
عنوان:
بررسي ارتباط پلي مورفيسم هاي پروموتر ژن GKN1 با خطر ابتلا به سرطان معده
استاد راهنما:
دکتر محمد مهدي مغني باشي منصوريه
استاد مشاور:
دکتر پريسا محمدي نژاد
نگارش:
زهرا شريفي تشنيزي
شهريور 1393
چکيده ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..1
فصل اول: کليات تحقيق
1-1-.اپيدميولوژي سرطان معده……………………………………………………………………………………………………………………………………..2
1-2- معده………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..3
1-2-1- کارديا……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….4
1-2-2- طاق و تنه………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..4
1-2-3- پيلور…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………5
1-3- سلول هاي موجود در غدد معده……………………………………………………………………………………………………………………………5
1-3-1- سلول هاي گردن مخاط………………………………………………………………………………………………………………………………….5
1-3-2- سلول هاي تمايز نيافته…………………………………………………………………………………………………………………………………..6
1-3-3- سلول هاي اصلي……………………………………………………………………………………………………………………………………………..6
1-3-4- سلول هاي کناري يا جداري ………………………………………………………………………………………………………………………….6
1-3-5- سلول هاي غدد درون ريز ………………………………………………………………………………………………………………………………7
1-4- انواع سرطان معده…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..7
1-4-1- آدنوکارسينوم نوع روده اي………………………………………………………………………………………………………………………………7
1-4-2- آدنوکارسينوم نوع منتشر…………………………………………………………………………………………………………………………………8
1-5- اتيولوژي سرطان معده…………………………………………………………………………………………………………………………………………….9
1-5-1 هليکوباکتر پيلوري……………………………………………………………………………………………………………………………………………..9
1 -5-2- رژيم غذايي……………………………………………………………………………………………………………………………………………………10
1 -5-3- سيگار……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………10
1-5-4- فاکتورهاي ژنتيکي…………………………………………………………………………………………………………………………………………11
1-6- مخاط معده…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….12
1-7- موکوس معده…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………12
1-8- پروتئين هاي گاستروکين …………………………………………………………………………………………………………………………………….13
1-8-1- ژن GKN1 …………………………………………………………………………………………………………………………………………………….15
1-8-2-نقش GKN1 در معده و سرطان معده…………………………………………………………………………………………………………..16
1-9- ارتباط پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ژنتيکي با خطر ابتلا به سرطان…………………………………………………………………………………..18
1-10- اهداف تحقيق…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….20
فصل دوم:پيشينه تحقيق
فصل سوم:مواد و روش ها
3-1- وسايل و مواد مورد استفاده در اين مطالعه…………………………………………………………………………………………………………..24
3-2- نوع مطالعه……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..26
3-3- جامعه آماري و نمونه گيري………………………………………………………………………………………………………………… ………………26
3-4- رضايت نامه…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….27
3-5- روش تهيه محلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مورد نياز جهت انجام الکتروفورز……………………………………………………………………………………..27
3-5-1-روش تهيه بافر الکتروفورز TBE در حجم 500 ميلي ليتر……………………………………………………………………………..27
3-5-2- محلول رنگ آميزي DNA Stain ………………………………………………………………………………………………………………….28
3-6- استخراج DNA از خون………………………………………………………………………………………………………………………………………….28
3-7- تهيه ژل آگارز و الکتروفورز…………………………………………………………………………………………………………………………………….29
3-8- طراحي پرايمر…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………30
3-9- تکثير ناحيه پروموتري ژن GKN1……………………………………………………………………………………………………………………… 31
3-10- توالي يابي……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..35
3-11- شناسايي SNPهاي پروموتر ژن GKN1 …………………………………………………………………………………………………………….35
3-12- تکنيک Tetra Primer ARMS- PCR………………………………………………………………………………………………………………..35
3-13- تعيين ژنوتيپ SNP با شناسه هاي rs4575760 و rs4072127 با روش Tetra- primer ARMS PCR…………37
3-14- آناليز آماري………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….42
پرسشنامه………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….43
فصل چهارم-نتايج
4-1- مشخصات جمعيت مورد مطالعه…………………………………………………………………………………………………………………………44
4-2- بررسي ارتباط فاکتورهاي خطر با سرطان معده………………………………………………………………………………………………….47
4-2-1- عفونت هليکوباکتر پيلوري…………………………………………………………………………………………………………………………..47
4-2-2- مصرف الکل…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..48
4-2-3- ازدواج فاميلي والدين……………………………………………………………………………………………………………………………………49
4-2-4- سابقه سرطان در خانواذه……………………………………………………………………………………………………………………………..51
4-3- بررسي کيفيت DNA استخراج شده…………………………………………………………………………………………………………………..51
4-4- تکثير ناحيه پروموتري ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ GKN1……………………………………………………………………………………………………………………..52
4-5- شناساييSNP هاي ناحيه پروموتري ژن GKN1………………………………………………………………………………………………53
4-6- تعيين ژنوتيپ SNPبا شناسه‌هاي rs4575760 وrs4072127 با تکنيک Tetra Primer ARMS- PCR………55
4-7- بررسي ارتباط پلي مورفيسم rs 4575760 ژنGKN1 با خطر ابتلا به سرطان معده……………………………………….58
4-8- بررسي ارتباط پلي مورفيسم rs 4072127 ژن GKN1 با خطر ابتلا به سرطان معده……………………………………….58
4-9- بررسي ارتباط پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ژنGKN1 با نوع تومور………………………………………………………………………………..60
فصل پنجم-بحث و نتيجه گيري
5-1- عوامل موثر در ابتلا به سرطان معده…………………………………………………………………………………………………………………62
5-1-1- بررسي نتايج حاصل از اثر عفونت هليکوباکتر پيلوري بر ابتلا به سرطان معده………………………………………….63
5-1-2- بررسي نتايج حاصل از تاثير الکل با خطر ابتلا به سرطان معده…………………………………………………………………63
5-1-3- سابقه سرطان در خانواده (اقوام درجه يک)……………………………………………………………………………………………….64
5-1-4- نتايج حاصل از بررسي ارتباط پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تک نوکلئوتيدي پروموتر ژن GKN1 با خطر ابتلا به سرطان
معده………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………65
پيشنهادات………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………67
رفرنس…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….68
چکيده خارجي……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….78
فهرست شکل ها
شکل 1-1-قسمت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف معده……………………………………………………………………………………………………………………………..4
شکل 1- 2- ترکيبات تشکيل دهنده موکوس……………………………………………………………………………………………………………..12
شکل1 – 3- ساختار فضايي پروتئين هاي گاستروکين……………………………………………………………………………………………….14
شکل 1-4- بيان GKNS، TFFS و موسين‌ها در اپيتليوم معده موش………………………………………………………………………….14
شکل 1-5- جايگاه ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ GKN1، GKN2 و GKN3 بر روي کروموزوم 2 انسان…………………………………………………..15
شکل 1-6- موقعيت 38CYS در 3 ژنGKN1، GKN2 و GKN3……………………………………………………………………………16
شکل 3-1: نمايي از تکنيک Tetra Primer ARMS- PCR……………………………………………………………………………………….36
شکل 4-1: الکتروفورز DNA استخراج شده بر روي ژل آگارز 1 درصد. …………………………………………………………………..51
شکل 4-2: تکثير بخشي از ناحيه پروموتري ژن GKN1 (GKN1A)……………………………………………………………………..52
شکل 4-3: تکثير بخشي از ناحيه پروموتري ژن GKN1 (GKN1B)………………………………………………………………………..53
شکل 4-4 : مقايسه توالي ناحيه پروموتر ژن GKN1 با نرم افزار SeqMan ………………………………………………………………54
شکل 4-5: ژنوتيپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف در SNP rs 4557760 در پروموتر ژن GKN1………………………………………………………..54
شکل4-6 :ژنوتيپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف در SNP 72127 rs 40 در پروموتر ژن GKN1 ……………………………………………………….55
شکل4-7: تعيين ژنوتيپ SNP با شناسه 4557760 rs ژن GKN1 با تکنيک Tetra Primer ARMS- PCR………..56
شکل4- 8: تعيين ژنوتيپ SNP با شناسه 4072127 rsژن GKN1 با تکنيک .Tetra Primer ARMS- PCR………57
شکل 5-1: نواحي پروموتري ژن‌هاي GKN2، TFF1، TFF2 و TFF3 و فاکتورهاي رونويسي مربوط به اين ژن‌ها….67

فهرست جداول
جدول 1-1- خلاصه اي از پلي مورفيسم‌ها‌يي که با انواع منتشر و روده اي سرطان معده در ارتباط هستند……………19
جدول 3-1- توالي پرايمرهاي GKN1A و GKN1B…………………………………………………………………………………………………….32
جدول 3-2- شرايط PCR جهت تکثير ناحيه پروموتري ژن GKN1 (GKN1A و GKN1B )…………………………………..33
جدول 3-3- ميزان مواد مورد نياز PCR جهت تکثير ناحيه پروموتري ژن GKN1…………………………………………………….34
جدول 3-5- توالي پرايمرهاي مورد استفاده در Tetra- primer ARMS PCR براي تعيين ژنوتيپ rs4575760……..37
جدول 3-6- توالي پرايمرهاي مورد استفاده در Tetra- primer ARMS PCR براي تعيين ژنوتيپ rs4072127……..38
جدول 3-7- مواد و حجم مورد نياز براي انجام Tetra- primer ARMS PCR براي تعيين ژنوتيپrs 4575760 ……39 جدول 3-8- مواد و حجم مورد نياز براي انجام Tetra- primer ARMS PCR براي تعيين ژنوتيپ rs 4072127 ….40 جدول3-9- شرايط PCR براي تعيين ژنوتيپ rs4575760…………………………….. …………………………..41 جدول3-10- شرايط PCR براي تعيين ژنوتيپ rs4072127………………………………………………………………………………………41 جدول4-1: مشخصات نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي جمعيت A……………………………………………………………………………………………………………….45
جدول4-2: مشخصات نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ جمعيت B……………………………………………………………………………………………………………….46
جدول 4-3: ژنوتيپ نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بيمار و شاهد پلي‌مورفيسم rs 4557760 ………………………………………………………………….59
جدول 4-4: ژنوتيپ نمونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بيمار و شاهد پلي مورفيسم rs 4072127 ………………………………………………………………..59
فهرست نمودارها
نمودار4-1- فراواني سرطان هاي Intestinal (19 نفر)و diffuse (12 نفر) در بيماران آلوده به هليکوباکتر پيلوري در
جمعيت A……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..47
نمودار 4-2- فراواني سرطان هاي Intestinal (17 نفر) و diffuse (11 نفر) در مبتلايان به هليکوباکتر پيلوريدر
جمعيت B…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….48
نمودار4-3: فراواني افراد الکلي و غير الکلي در گروه بيمار و شاهد در جمعيت A……………………………………………………49
نمودار 4-4: فراواني افراد الکلي و غير الکلي در گروه بيمار و شاهد در جمعيتB ………………………………………………….49
نمودار 4-5: فراواني ازدواج فاميلي و غير فاميلي والدين در گروه بيمار و شاهد جمعيت A……………………………………50
نمودار 4-6: فراواني ازدواج فاميلي و غير فاميلي والدين در گروه بيمار و شاهد جمعيت B…………………………………..50
چکيده
مقدمه: سرطان معده شايع ترين سرطان در کشورهاي آسيايي محسوب مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و در ايران نيز به عنوان شايع ترين و اولين علت مرگ و مير به دليل سرطان در ميان مردان و دومين علت مرگ و مير در ميان زنان است. يکي از عواملي که با سرطان معده ارتباط دارد، تغيير در ترکيب موکوس معده است که سطح ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اپي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تليال معده را پوشانده است. هدف: يکي از فراوان ترين پروتئين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ موجود در موکوس معده گاستروکين 1 است که توسط ژن GKN1 در انسان کد مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود. اين پروتئين در عملکرد طبيعي معده مثل تمايز طبيعي سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اپيتليال معده، يکپارچگي مخاط و ترميم سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اپيتليال معده پس از آسيب نقش مهمي ايفا مي کند. بيان ژن GKN1 در سرطان معده کاهش مي يابد و از اين ژن به عنوان ژن سرکوب کننده تومور در معده نام برده مي شود.
مواد و روش ها: با توجه به نقش مهم گاستروکين 1 در ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اپي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تليوم معده و کاهش بيان ژن GKN1 در سرطان معده و نقش تنظيمي پروموتر در بيان ژن ها، در اين مطالعه 52 بيمار مبتلا به سرطان معده و 52 فرد سالم انتخاب شده و پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تک نوکلئوتيدي قرار گرفته در ناحيه پروموتري ژن GKN1 با استفاده از توالي يابي و تکنيک Tetra-primer ARMS PCR بررسي گرديد.
نتيجه گيري: نتايج نشان داد که پلي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مورفيسم تک نوکلئوتيدي rs 4575760 با خطر ابتلا به سرطان معده ارتباط دارد (032/0=P , 1=df ,9/0-1/0 =%95CI ,42/0=OR). اما پلي مورفيسم تک نوکلئوتيدي rs 4072127 با خطر ابتلا به سرطان معده ارتباط ندارد ( 13/0 =P , 1 =df , 52/4 – 8/0=%95CI , 919/1 =OR).
کلمات کليدي: سرطان معده، ژن GKN1، پروموتر، پلي‌مورفيسم تک نوکلئوتيدي، Tetra-primer ARMS- PCR.
فصل اول
کليات
1-1- اپيدميولوژي سرطان معده
سرطان معده چهارمين سرطان شايع در جهان است (1 و 2) و به عنوان اولين علت مرگ و مير به دليل سرطان در مردان و دومين علت مرگ و مير در زنان شناخته شده است. با توجه به برآوردهاي جهاني? ساليانه بيش از 930000 نفر به اين بيماري مبتلا مي‌‌‌‌‌‌‌‌شوند و حداقل 700000 نفر جان خود را از دست مي‌دهند (3).
شيوع اين سرطان در کشورهاي مختلف تنوع گسترده‌اي دارد به طوري که کشورهاي ژاپن? کره? چين? شيلي? کاستاريکا و برزيل با ميزان شيوع بيش از 20 نفر به ازاي هر 100 هزار نفر نواحي پرخطر? بيشترين شيوع سرطان معده را دارند (3). نواحي با خطر متوسط کشورهايي هستند که بين 20-10 نفر مبتلا در هر 100 هزار نفر دارند که شامل کشورهاي ايتاليا? انگلستان? آلمان? هلند و ترکيه مي‌شود (3) و در نهايت، نواحي با خطر کم کشورهايي هستند که کمتر از 10 نفر مبتلا در هر 100 هزار نفر را دارند و آمريکا? کانادا? سوئد? دانمارک? مصر? هند و استراليا را شامل مي‌شود (3).
بر اساس مطالعات انجام گرفته، بروز سرطان در ايران 1/49 نفر در مردان و 9/25 نفر در زنان در هر 100 هزار نفر گزارش شده است;بنابراين ايران جزء کشورهاي پرخطر محسوب مي‌شود (3). اگرچه شيوع جهاني سرطان معده در سال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اخير به طور چشمگيري کاهش يافته است? اما شايع ترين سرطان در ايران به ويژه در شمال و شمال غرب ايران شناخته شده است (3 و 4).
ميزان بروز اين سرطان حتي در نواحي مختلف ايران نيز متفاوت است? در اردبيل بالاترين ميزان شيوع سرطان معده را دارد و بعد از آن شهرهاي سمنان، گلستان، شرق آذربايجان و تهران به ترتيب داراي بالاترين آمار ابتلا به سرطان معده در مردان و زنان در ايران هستند، در حالي که کمترين شيوع در کرمان (2/10 براي مردان و 1/5 براي زنان) گزارش شده است (3 و 4).
1-2- معده
دستگاه گوارش وظيفه هضم، جذب غذا و مواد مورد نياز بدن و تبديل آن به انرژي را بر عهده دارد. معده قسمتي از لوله گوارش است که بين روده کوچک و مري قرار دارد و وظيفه اصلي آن هضم غذا است. غذا پس از ورود به معده چند ساعت توقف کرده و در اين مدت دچار هضم شيميايي و فيزيکي مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (5). معده از نظر آناتومي ‌‌‌‌‌‌‌‌به چهار قسمت تقسيم مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود: کارديا، فوندوس يا طاق معده، تنه (بدنه) و پيلور (شکل 1-1). هر يک از اين بخش ها، سلول ها و عملکرد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف دارند (6). ابتدا و انتهاي معده با دو دريچه محدود شده است، دريچه‌اي که مري را به معده وصل مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند، کارديا، و دريچه اي که معده را به روده کوچک متصل مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند، پيلور ناميده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (5).
شکل1-1: قسمت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف معده (5)
1-2-1- کارديا
کارديا يک نوار حلقوي باريک به عرض 3-5/1 سانتي متر و در محل اتصال مري به معده است. مخاط اين ناحيه داراي غدد لوله اي ساده و شاخه دار است. قسمت انتهاي اين غدد اغلب چين خورده است و مجراي بزرگي دارد. اکثر سلول ها در اين ناحيه ليزوزوم و موکوس ترشح مي‌‌‌‌‌‌‌‌کنند و تعداد کمي‌‌‌‌‌‌‌‌ نيز توليد کننده اسيد مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشند (7).
1-2-2- طاق و تنه
فوندس (طاق) و تنه معده پر از غدد لوله اي معدي است که 7-3 غده لوله اي شاخه دار به داخل آن ها باز مي‌‌‌‌‌‌‌‌شوند. پراکندگي سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اپي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تليال در غدد معدي يکنواخت نيست. گردن اين غدد از سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بنيادي ، سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ موکوسي و جداري تشکيل شده است (7).
1-2-3- پيلور
پيلور داراي حفره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معدي عميقي است که غدد لوله اي شاخه دار به داخل آن ها باز مي‌‌‌‌‌‌‌‌شوند. در مقايسه با غدد موجود در ناحيه کارديا، غدد پيلوري داراي حفره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ عميق تر و بخش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ترشحي پيچيده کوتاه تري مي‌باشد. اين غدد، موکوس و همچنين مقادير قابل توجهي از آنزيم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ليزوزومي ترشح مي کنند. سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ G که گاسترين، ترشح مي‌‌‌‌‌‌‌‌کنند در بين سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ موکوسي غدد پيلوري قرار مي‌‌‌‌‌‌‌‌گيرند. گاسترين، ترشح اسيد توسط سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ جداري را تحريک مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند و رشد سلول‌هاي زير مخاط معده را تحريک مي‌کند (7).
1-3- سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ موجود در غدد معده
سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ موجود در غدد معده از انواع مختلف سلول ها از جمله: سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ گردن مخاط، سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ جداري، سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اصلي و سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ غدد درون ريز تشکيل شده است (6).
1-3-1- سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ گردن مخاط
سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هايي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ هستند با شکل نامنظم که در حد فاصل سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ جداري يا مرز نشين فشرده شده‌اند و با رنگ‌آميزي به سختي از سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اصلي قابل تشخيص هستند. موکوس مترشحه از اين سلول‌ها اسيدي است و از موکوس مترشحه از سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ سطحي که خنثي مي‌باشد، متفاوت است (6).
1-3-2- سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تمايز نيافته
اين سلول‌ها به عنوان سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بنيادي، با تکثير و تمايز، همه سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ پوششي معده شامل سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ موکوسي، جداري، انترو اندوکرين و اصلي را جايگزين مي‌کند. فعاليت اين سلول‌ها در هنگام آسيب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اپي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تليال افزايش يافته و به التيام سريع زخم کمک مي‌کند. در شرايط عادي سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ پوششي معده هر 4 – 3 روز تجديد مي‌گردند (6).
1-3-3- سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اصلي
اين سلول ها در تنه و قاعده غدد يافت مي‌شوند. اين سلول‌ها داراي سيتوپلاسم و شبکه آندوپلاسمي زبر هستند که مشخصه سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ پروتئين ساز است. اين سلول‌ها، آنزيم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ پپسين براي تجزيه پروتئين‌ها، ليپاز براي تجزيه چربي‌ها و رنين براي انعقاد شير را سنتز و ترشح مي‌کنند (5).
1-3-4- سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ کناري يا جداري
سلول‌هاي کناري، سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اسيدوفيل هستند که در تمام قسمت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ غدد معدي يافت مي‌شوند. اين سلول‌ها حاوي تعداد زيادي ميتوکندري هستند. سطح سلول‌ها داراي فرورفتگي عميق و حاوي ميکرويلي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بلند هستند. سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ کناري مسئول ترشح اسيد معده هستند. ترشح اسيد معده توسط اعصاب کولينرژيک، هورمون گاسترين و هيستامين تحريک مي‌گردد. اين سلول‌ها فاکتور داخلي معده را ترشح مي‌کنند که باعث جذب ويتامين B12 مي‌شود. در صورت عدم ترشح اين فاکتور، جذب ويتامين B12 مختل شده و سنتز هموگلوبين صورت نمي‌گيرد و يک نوع کم خوني به وجود مي‌آيد (6).
1-3-5- سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ غدد درون ريز
ترشحات اين سلول‌ها از سطح قاعده‌اي به رگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ خوني منتقل مي‌شود. اين سلول‌ها در فوندوس معده باعث ترشح سروتونين (براي تحريک عضلات جدار معده و روده) و در پيلور باعث ترشح گاسترين شده و باعث تحريک سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ کناري مي‌‌‌‌‌‌‌‌شوند (5).
1-4- انواع سرطان معده
تقريبا 90% سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده از نوع آدنوکارسينوم و 10% از نوع لنفوما و سارکوما مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد و از لحاظ گسترش بافتي به دو گروه روده اي1 و منتشر2 تقسيم مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (5).
1-4-1- آدنوکارسينوم نوع روده اي
اين نوع سرطان معده را به اين دليل روده اي مي‌‌‌‌‌‌‌‌گويند که ضايعاتي شبيه به سرطان روده کوچک به وجود مي‌‌‌‌‌‌‌‌آورد هر چند که منشا سرطان از سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مخاطي معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد که در اثر التهاب مزمن دچار اين تغيير شده اند. در اين نوع سرطان، سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ سرطاني به هم چسبيده اند و يک توده غده مانند ايجاد مي‌‌‌‌‌‌‌‌کنند که بيشتر با زخم همراه است و در قسمت آنتروم و انحناي کوچک معده ديده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود. مطالعات نشان مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد که عفونت هليکوباکتر پيلوري3، بيشتر منجر به آدنوکارسينوم نوع روده اي مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود. تکامل اين نوع سرطان با التهاب معده شروع و سپس با پيشرفت به آتروفي مخاط (گاستريک آتروفيک)، متاپلازي روده اي، ديسپلاري و در نهايت منجر به سرطان مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (8) . اين نوع سرطان در مردان شايع تر است و معمولا? پس از 50 سالگي رخ مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد (9)
1-4-2- آدنوکارسينوم نوع منتشر
اين نوع سرطان معده نيز از سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مخاطي معده منشا مي‌‌‌‌‌‌‌‌گيرد اما بر خلاف نوع روده‌اي، التهاب معده در آن نقشي ندارد و توسعه آن از طريق رويدادهاي ناشناخته ژنتيکي و مورفولوژيکي انجام مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و بيشتر به صورت منتشر و تک سلولي و يا گروه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ کوچک سلولي گسترش پيدا مي‌‌‌‌‌‌‌‌کنند. به عبارتي سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ سرطاني هر کدام جداگانه در بافت معده نفوذ مي‌‌‌‌‌‌‌‌کنند و به صورت يک توده مشخص به وجود نمي‌‌‌‌‌‌‌‌آيند. اين نوع سرطان بيشتر در افراد جوان ديده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و تمام ديواره معده را درگير مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند و معده به شکل يک کيسه سفت و بدون ارتجاع در مي‌‌‌‌‌‌‌‌آيد. اين نوع سرطان سريع تر تشخيص داده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و در زنان شايع تر از مردان است و در حال حاضر نيمي ‌‌‌‌‌‌‌‌از سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده را تشکيل دهد (9).
علاوه بر تقسيم بندي بافتي که در سرطان معده انجام مي‌‌‌‌‌‌‌‌گيرد، بر اساس جايگاه تومور، سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده به دو گروه کارديا و غير کارديا تقسيم بندي مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود. همچنين مشخص شده است که در ايران سرطان کارديا بخش عمده سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده را تشکيل مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد در حالي که به طور مثال در ژاپن سرطان غير کارديا? اکثريت سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده را تشکيل مي‌دهد (3).
1-5- اتيولوژي سرطان معده
تاکنون مکانيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اساسي که سبب بروز اين سرطان مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود به طور کامل شناخته نشده است. سرطان معده يک بيماري چند عاملي است که فاکتور‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف محيطي و ژنتيکي در بروز آن دخيل هستند. (10). از جمله عوامل خطر محيطي مي‌‌‌‌‌‌‌‌توان به عفونت هليکوباکتر پيلوري، استعمال سيگار و مصرف الکل و رژيم غذايي نامناسب اشاره کرد. هرکدام از اين عوامل مي‌‌‌‌‌‌‌‌توانند نقش متفاوتي در مستعد ساختن افراد در ابتلا به سرطان داشته باشند. بعضي از اين عوامل از طريق ايجاد التهاب و زخم معده زمينه را براي ابتلا به سرطان معده فراهم مي‌‌‌‌‌‌‌‌کنند (11).
1-5-1- هليکوباکتر پيلوري
اگر چه عوامل ويروسي و انگلي در سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف انساني دخيل است، سرطان معده در حال حاضر تنها نئوپلاسم شناخته شده است که باکتري مي‌‌‌‌‌‌‌‌تواند يکي از عوامل خطرزاي آن باشد. تنها باکتري که در محيط سخت معده و در حضور اسيد معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌تواند دوام بياورد هليکوباکتر پيلوري است. اين باکتري مهمترين عامل خطر زاي ابتلا به سرطان معده محسوب مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود. هليکوباکتر پيلوري يک باسيل گرم منفي خميده است که در مخاط معده و گاهي مري زندگي مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند و مي‌‌‌‌‌‌‌‌تواند سبب عفونت طولاني مدت در اين ناحيه شود (12). اين باکتري داراي آنزيم اوره آز قوي است و اوره را به آمونياک تبديل مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند و اجازه مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد که اين باکتري در محيط اسيدي معده زندگي کند، چرا که آمونياک، اسيديته معده را کاهش مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد و محيط مناسبي را براي H.Pylori فراهم مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند و بيشتر در ناحيه آنتروم معده وجو دارد (13). عوامل ديگري نيز وجود دارد که به تداوم باکتري در معده کمک مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند مثل ويژگي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ خاص ليپوساکاريد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ باکتري که پاسخ ايمني را کاهش مي‌دهد (14) و باعث ورم مزمن معده مي‌گردد (15). H.Pylori در بيش از 50% جمعيت انساني وجود دارد. در سال 1994 آژانس بين المللي سرطان با تحقيق روي سرطان معده به اين نتيجه رسيدند که شواهد کافي براي سرطان معده ناشي از عفونت هليکوباکتر پيلوري وجود دارد (14). عفونت هليکوباکتر پيلوري خطر ابتلا به سرطان معده را حدود 3 برابر افزايش مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد و باعث پيشرفت بيماري مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (15).
1-5-2- رژيم غذايي
مصرف بيش از حد غذاهاي شور و ترش، مواد غذايي دودي و حاوي مواد نگهدارنده خطر ابتلا به سرطان معده را افزايش مي‌دهد. نمک در آستر معده به طور مستقيم عمل مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند و باعث از بين بردن سد مخاطي و التهاب معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و باعث افزايش تکثير سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اپي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تليالي مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (14). همچنين باعث افزايش اکسيد نيتريک و سيکلو اکسيژناز در موکوس معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (3).
1-5-3- سيگار
مصرف دخانيات يکي از عوامل خطرزا در ابتلا به سرطان معده است. دود تنباکو شامل چندين ماده شيميايي سرطان زا است و اين مواد به طور مستقيم از طريق تماس با مخاط معده يا به طور غير مستقيم از طريق جريان خون باعث آسيب رساندن به فرد مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (14).
علاوه بر موارد فوق مطالعات نشان داده است که چاقي و گروه خوني A نيز از عوامل خطر زاي سرطان معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشند (5). همچنين عوامل ديگري نظير کم خوني، سابقه سرطان در اقوام درجه يک، يکسري بيماري‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ خاص، جراحي معده، ضعف سيستم ايمني و شرايط اقليمي ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نيز مي‌‌‌‌‌‌‌‌توانند در بروز سرطان معده نقش داشته باشند (16).
1-5-4- فاکتور‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ژنتيکي
علاوه بر عوامل محيطي، فاکتور‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ژنتيکي نيز در بروز اين بيماري تاثير گذارند. اکنون به خوبي مشخص شده است که سرطان معده و تغييرات قبل از سرطاني شدن قويا? تحت تاثير فاکتورهاي ژنتيکي ميزبان است (17). همچنين ارتباط پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تک نوکلئوتيدي(SNP) چندين ژن با سرطان معده نشان داده شده است (18 و 19 و 20). اکثر سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده به صورت تک گير4 ايجاد مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و تنها 3-1% سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده ارثي مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد و حدود 15-10 درصد سرطان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده در افراد با يک پيشينه خانوادگي حاصل مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود(21).
سرطان معده ارثي معمولا از نوع منتشر است و به صورت غالب به ارث مي‌‌‌‌‌‌‌‌رسد و حدود يک سوم اين نوع سرطان معده به دليل جهش در ژن CDH1 ايجاد مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود که اين ژن، پروتئين cadherin E- را کد مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند. سرطان معده منتشر ارثي بسيار کشنده بوده و ميانگين سن بروز آن 38 سال است (21).
تغييرات ژنتيکي در سرطان معده شامل، ناپايداري ريز ماهواره ها5 و جهش در انواع ژن ها مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد و مطالعات نشان داده است که از دست دادن هتروزيگوسيتي6 q1 و کاهش بيان فاکتورهاي رشد با سرطان معده نوع روده اي ارتباط دارد. ولي از دست دادن هتروزيگوسيتي در p17 و جهش در ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ کد کننده پروتئين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اتصالات سلولي با نوع منتشر ارتباط دارد (22). علاوه براين جهش در ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ hMLH1 و hMSH2 در سرطان معده باعث ناپايداري ژنومي ‌‌‌‌‌‌‌‌مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (22). به طور کلي در مطالعات انجام گرفته، ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ GKN1 ، APOA1، GRP70، A1AT، GSTPi به عنوان مارکرهاي سرطان معده معرفي شده اند (23).
1-6- مخاط معده
ديواره معده از چهار لايه مخاط، زير مخاط? ماهيچهاي و سروزي تشکيل شده است. موکوس ترشح شده توسط سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده، لايه ضخيم موکوسي بر روي سطح سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مخاط تشکيل مي‌دهد که آن را از شرايط سخت معده از جمله اسيد معده، پاتوژن ها و غيره محافظت مي‌کند. تغيير در اين سطح محافظتي در بيماري‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ معده و از جمله سرطان معده نقش دارد (12).
1-7- موکوس معده
فاکتورها و ترکيبات مختلفي لازم است تا لايه مخاطي معده سالم بماند و بتواند اپيتليوم معده را در مقابل آسيب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ فيزيکي و شيميايي محافظت کند که يکي از اين عوامل موکوس معده است (24). بخش عمده موکوس معده از آب تشکيل شده است و ترکيبات مختلفي از جمله موسين، آنزيم، نوکلئيک اسيد، ليپيد، پپتيدهاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ TFF و گاستروکين ها در موکوس معده يافت مي‌شود (24). شکل (1-2)
شکل1- 2: ترکيبات تشکيل دهنده موکوس (24)
1-8- پروتئين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ گاستروکين (GKN)
مشخص ترين ويژگي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ساختاري پروتئين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ GKN، دمين7 BRICHOS است که اين دمين در تعداد بسياري کمي ‌‌‌‌‌‌‌‌از پروتئين ها و جود دارد (25). دمين BRICHOS يک الگوي حفظ شده مي‌باشد و شامل يک بخش هيدروفوبيک، منطقه لينکر، و يک منطقه C- ترمينال که داراي حداقل 2 خم شدگي با صفحات B است، مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد (26).
وجه مشترک دمين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ BRICHOS در پروتئين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هايي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ که تاکنون اين دمين در آن‌ها شناسايي شده است، موقعيت يک جفت سيستئين و آسپارتيک است که به دليل وجود پيوندهاي دي‌سولفيدي اتصالات محکمي را ايجاد کرده‌اند اما اهميت آن ها ناشناخته است (25).
GKN1 به عنوان اولين عضو خانواده گاستروکين ها شناسايي شده است و کميته نام گذاري ژن‌ها اين پروتئين را به طور رسمي GKN1 ناميده است. ( نام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ قبلي آن AMP-18، Foveolin ، CA11، BR1CD1، TFIZ2 مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد) (25). به طور کلي 3 ژن از اين خانواده شناسايي شده است که هر سه در انسان وجود دارد اما GKN3 برخلاف دو عضو ديگر، در انسان بيان نمي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و به عنوان يک ژن کاذب عمل مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند، هرچند که بسيار محافظت شده است و در بسياري از ارگانيسم‌ها و ديگر پستانداران مانند موش کاملا? عملکردي است و بيان مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (25). شکل 1-3 ساختار فضايي سه پروتئين‌هاي گاستروکين را نشان مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد. همچنين در شکل 1-4 محل قرارگيري اين سه پروتئين در غدد معده موش مشخص است.
شکل1- 3: ساختار فضايي پروتئين‌هاي گاستروکين (25)
شکل 1- 4: بيان GKNS، TFFS و موسين‌ها در اپيتليوم معده موش
1-8-1- ژن GKN1
ژن GKN1 در انسان بر روي کروموزوم p13.32 و در موش روي کروموزوم 6 قرار دارد (شکل 1-5). طول آن حدود kb6 و شامل 6 اگزون و 5 اينترون است و پروتئين کد شونده توسط اين ژن به نام گاستروکين 1 حدودKD 18 است که از 185 اسيد آمينه تشکيل شده است .اين ژن? اختصاصي معده است و در بافت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ديگر بيان نمي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (27، 28، 29 و 30). همان طور که در شکل 1-6 مشاهده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود سيستئين 38 درGKN2 همه پستانداران حفظ شده است اما در GKN1 وجود ندارد (25). دو ايزوفرم براي پروتئين GKN1 شناخته شده است اما‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اهميت اين دو ايزوفرم هنوز ناشناخته باقي مانده است، اما ممکن است در پاسخ به H.Pylori نقش داشته باشند (25).
شکل 1- 5 : جايگاه ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ GKN1، GKN2 و GKN3 بر روي کروموزوم 2 انسان
شکل 1-6: موقعيت 38Cys در 3 ژن GKN1، GKN2 و GKN3. همان‌طور که مشخص است سيستئين 38 در GKN1 وجود ندارد.
1-8-2- نقش GKN1 در معده و سرطان معده
GKN1 يکي از فراوان‌ترين پروتئين‌ها در موکوس معده است که در عملکرد طبيعي معده مانند حفاظت از تمايز طبيعي سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اپي‌تليال معده، حفظ يکپارچگي مخاط معده و ترميم مخاط معده پس از آسيب به آن نقش دارد (29 و 31). اين پروتئين از سطح سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اپي‌تليال و قسمت فوقاني معده ترشح مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود و در غدد عميق معده وجود ندارد (32).
مطالعات نشان داده اند که GKN1 داراي فعاليت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ Mitogenic و Motogenic است، فعاليت Mitogenic در تکثير سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اپي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تليالي، مهاجرت سلول‌ها و بازسازي غدد معده و فعاليتMotogenic در ترميم زخم يا خراش و حفظ يکپارچگي مخاط معده نقش دارد (32).
علي رغم اين که ژن GKN1 در معده به مقدار زياد بيان مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود اما در سرطان معده، بيان آن به طور قابل توجهي کاهش مي‌‌‌‌‌‌‌‌يابد (28، 29 و 30). GKN1 باعث توقف چرخه سلولي در فاز G1 در سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ سرطاني معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (1). مطالعات نشان مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد که کاهش بيان GKN1 در 78% موارد نوع منتشر و 42% نوع روده‌اي سرطان معده وجود دارد و از آن به عنوان ژن سرکوب کننده تومور در معده نام برده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (25).
1-9- ارتباط پلي‌مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ژنتيکي با خطر ابتلا به سرطان
گرچه بيش از 99% توالي DNA انسان در همه جمعيت ها يکسان است، اما چون ژنوم انسان بيش از سه ميليارد جفت باز دارد، كمتر از يك درصد تفاوت، معادل بيش از سه ميليون جفت باز مي‌باشد كه اين تفاوت‌هاي ژنتيكي بين افراد را پلي مورفيسم ژنتيکي مي‌گويند (33).
وجود ميليون‌ها پلي‌مورفيسم ژني در ژنوم انسان، باعث تنوع ژنتيکي وسيعي بين انسان‌ها شده است (33) .اکثر تنوع ژنتيکي در انسان عمدتا? ناشي از حضور پلي مورفيسم هاي تك نوكلئوتيدي يا8 SNPها است که بعضي از اين پلي مورفيسم ها باعث مي‌شوند افراد به فاکتورهاي محيطي پاسخ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ متفاوتي نشان دهند (33 و 34).
………. مطالعات متعددي به بررسي پلي‌مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ژنتيکي و ارتباط آن با بيماري‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ گوناگون پرداخته اند. پلي مورفيسم‌هاي مشاهده شده هم در نواحي اگزوني و اينتروني وجود دارند و هم در نواحي تنظيمي ژن ها قرار گرفته‌اند. با توجه به نقش کليدي پروموتر ژن‌ها در تنظيم رونويسي و در نتيجه بيان ژن‌ها‌، وجود SNPs در نواحي تنظيمي ( غيرکد شونده) ژن مي‌تواند بر سطح بيان ژن اثر داشته باشد. مطالعه هاي متعدد? حاکي از ارتباط معني دار پلي مورفيسم پروموتر ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مختلف با انواع سرطان‌ها است (33 و 45).تحقيقات بي شماري در مورد پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تک نوکلئوتيدي پروموتر ژن‌ها و ارتباط آن‌ها با سرطان انجام شده است (36).
تغييرات ژنتيکي در ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ کد کننده پروسايتوکاين ها، کموکاين ها و سايتوکاين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ضد التهابي دخيل در پاسخ به عفونت هليکوباکتر پيلوري نشان مي‌‌‌‌‌‌‌‌دهد که پلي مورفيسم ژنتيکي در ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ دخيل در پاسخ ايمني اکتسابي و ذاتي در افزايش خطر ابتلا به سرطان معده نقش دارد. در جدول 1-1 خلاصه اي از اين پلي مورفيسم‌ها‌ که با انواع منتشر و روده اي سرطان معده در ارتباط هستند، ارائه شده است (37).
جدول 1-1: خلاصه اي از پلي مورفيسم‌ها‌يي که با انواع منتشر و روده اي سرطان معده در ارتباط هستند

1-10- اهداف تحقييق
بروز سرطان معده برخلاف ساير نقاط دنيا? در ايران رو به افزايش است و در حدود 14 درصد همه مرگ و مير‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها در ايران به دليل ابتلا به اين سرطان ميباشد. اگر تومور در مراحل اوليه تشخيص داده شود? 90? بيماران بعد از عمل جراحي براي مدت 5 سال شانس بقا دارند درحاليکه اگر که سرطان معده در مراحل پيشرفته تشخيص داده ميشود? فقط 20? بيماران بعد از عمل جراحي به مدت 5 سال شانس بقا دارند (38). لذا تشخيص زود هنگام بيماري و مهم‌تر از آن شناسايي افرادي که در خطر ابتلا به سرطان معده هستند، ضروري مي‌باشد (39).
بررسي‌ها نشان دهد که شروع سرطان و پيشرفت مراحل بعدي آن قويا? تحت تاثير فاکتورهايي است که با توجه به زمينه ژنتيکي فرد تعيين مي‌شود (33). از آن جايي که تغيير در بيان ژن ها، باعث تنوع فنوتيپي بين افراد و استعداد متفاوت افراد در مبتلا شدن به بيماري‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي چند عاملي مثل سرطان مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود? شناسايي پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ژنتيکي که منجر به تغيير بيان ژن ها مي‌گردد? زمينه شناخت و درک بهتر علت بيماري ها از جمله سرطان در سطح مولکولي را فراهم مي‌کند (40).
بنابراين با توجه به نقش مهم ژن GKN1 در معده و کاهش بيان آن در سرطان معده و اهميت SNP نواحي پروموتري در رونويسي ژن‌ها، هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط پلي‌مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تک نوکلئوتيدي در پروموتر ژنGKN1 با خطر ابتلا به سرطان معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد.
فصل دوم
پيشينه ي تحقيق
نقش GKN1 در سرطان معده در چندين مطالعه مورد توجه قرار گرفته است که مهم ترين آن‌ها که در ارتباط با اين مطالعه مي‌باشد آورده مي‌شود.
Toback و همکاران در سال 2003 نشان دادند که GKN1 مسئول ترميم اپيتليال معده پس از آسيب يا زخم مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد و همچنين قادر به مهار تکثير سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ سرطاني مي‌باشد (41).
Moss و همکاران در سال 2008 نشان دادند که ژن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ GKN1 و TFF1 شباهت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ زيادي با هم دارند و در سطح پروتئين نيز با هم در تعامل مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشند (42). اما Mao و همکاران در سال 2012 نشان دادند که TFF1 و GKN1 هيچ تعاملي در سطح پروتئيني و عملکردي ندارند (43).
Martin و همکاران در سال 2008 نشان دادند که مصرف آسپرين در دوز کم باعث کاهش قابل توجهي در بيان GKN1 در آنترال معده مي‌‌‌‌‌‌‌‌شود (44).
Xing و همکاران در سال 2010 دريافتند که فراواني پروتئين GKN1 در بافت نرمال به‌طور قابل توجهي بيشتر از بافت توموري معده مي‌باشد (10). همچنين نتايج مطالعهRippa و همکاران در سال 2011 نشان داد که بيان ژن GKN1 در بافت سرطاني کاهش مي‌يابد (45).
Yoon و همکاران در سال 2011 با ترانسفکت کردن سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ AGS با ژن GKN1 منجر به کاهش سطح ROS و بيان پروتئين‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مسير AKT مي‌گردد و نشان دادند که کاهش بيان GKN1 نقش مهمي در پيشرفت سرطان معده ايفا مي‌کند. در حالت نرمال GKN1 با مهار تغيير شکل سلول از حالت اپيتليالي به مزانشيمي، از مهاجرت سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ سرطاني ممانعت مي‌کند (46).
Mao و همکاران در سال 2012 با آزمايش بر روي موش و گاو نتيجه گرفتند که داروهاي غير استروِئيدي و عفونت هليکوباکتر پيلوري از طريق کاهش بيان ژن GKN1 منجر به اختلالات معده‌اي مي‌گردند (32). همچنين گزارش کردند که GKN1 ترشح شده از سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اپيتليال معده به عنوان يک جز از موکوس است و در حفاظت مکانيکي و شيميايي سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ سطح اپي‌تليال نقش داشته و به عنوان يک ليز کننده و تثبيت کننده سطح و حفظ pH مخاط وايجاد يک مانع آبگريز عمل مي‌‌‌‌‌‌‌‌کند (32).
Xiao و همکاران در سال 2012 نشان دادند که GKN1 نقش مهمي در روند شکل گيري و توسعه سرطان معده به عنوان يک آنتي‌آنکوژن دارد و اثر آن ممکن است با عفونت هليکوباکتر پيلوري تضعيف شود (16).
Moghanibashi و همکاران در سال 2012 گزارش کردند که پلي مورفيسم تک نوکلئوتيدي ژن TFF1 که همانند GKN1 جزء ترکيبات موکوس معده مي‌باشد و عملکرد مشابه GKN1 دارد با سرطان معده در ارتباط است (47).
Yoon و همکاران در سال 2013 نشان دادند که منطقه آبگريز N- ترمينال و دامنه BRICHOS ژن GKN1 براي فعاليت سرکوب کننده تومور آن کافي است (48).
Pavone و همکاران در سال 2013 ويژگي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ساختاري و بيولوژيکي پروتئين GKN1را بررسي کردند و دريافتند که پروتئين GKN1، پايداري حرارتي بالايي را نشان مي‌دهد (49).
Choi و همکاران در سال 2013 نشان دادند که بيان نابجاي SOX9و غيرفعال شدن GKN1 با پيشرفت سرطان معده ارتباط دارد (50).
همان طور که ذکر شد تمامي ‌‌‌‌‌‌‌‌مطالعاتي که در ارتباط با ژنGKN1 و سرطان معده است، به بيان اين ژن در سرطان معده پرداخته شده است و تاکنون گزارشي از نقش پلي مورفيسم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اين ژن و ارتباط آن با سرطان معده ارائه نشده است.
فصل سوم
مواد و روش ها
3-1- وسايل و مواد مورد استفاده در اين مطالعه
در اين مطالعه از وسايل و مواد زير استفاده شد:
– ميکروسانتريفيوژ (توماس)
– تانک الکتروفورز (پديده نوژن پارس)
– منبع تغذيه جريان الکتريکي9 (پديده نوژن پارس)
– ورتکس – اسپين (کياژن)
– دستگاه PCR پرسونال و گراديانت (a&e انگليس)
– اتوکلاو (rozhin teb)
– Gel documentation(کياژن)
– ترازو (A & D)
– سمپلر lµ 10-5/0، lµ 100-10، lµ 1000-100 (واتسون)
– سر سمپلر کريستالي ، آبي ، زرد
– دستکش لاتکس (Home care)
– دستکش يکبار مصرف
– ميکروتيوبcc 2/0، 5/0 ، 5/1 و 2
– آگارز (سيناژن، ايران)
– Tris-HCL (Merck، آلمان)
– کيت استخراج DNA ( ATP ايران)
– 10EDTA (Merck، آلمان)
– Taq DNA polymerase (سيناژن، ايران)
– dNTP Mix 10mM (سيناژن، ايران)
– 10x PCR buffer (سيناژن، ايران)
– AMS11 10X PCR buffer(سيناژن ايران)
– MgCl2 25mM (سيناژن، ايران)
– هيدروکسيد سديم (Merck، آلمان)
– بوريک اسيد (سيناژن، ايران)
– DNA Stain (کياژن)
– اتانول (Merck، آلمان)
– کلروفرم (Merck، آلمان)
– DNA Ladder bp 100(سيناژن، ايران)
– Loading buffer (سيناژن، ايران)
– لوله هاي CBC 5/2 سي سي حاوي EDTA
– سرنگ 5 سي سي
– پرايمر (ماکروژن، کره جنوبي)
– آب مقطر استريل
3-2- نوع مطالعه
اين تحقيق يک مطالعه تحليلي- مشاهدهاي و از نوع مورد- شاهدي گذشته نگر مي‌‌‌‌‌‌‌‌باشد.
3-3- جامعه آماري و نمونه گيري
جامعه آماري اين مطالعه را افراد مبتلا به سرطان معده تشكيل مي‌دهد كه توسط پزشك، بيماري آن‌ها تاييد شده و نمونه خون آن‌ها در دسترس باشد. مبتلايان از افراد مراجعه کننده به بخش پرتو درماني و شيمي درماني بيمارستان سيدالشهداء اصفهان بودند که از 52 بيمار مبتلا به سرطان معده پس



قیمت: تومان


پاسخ دهید